Forum www.urbanik.fora.pl Strona Główna www.urbanik.fora.pl
Rosjoznawstwo V rok
 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   GalerieGalerie   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

Rosyjskie kryminały

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum www.urbanik.fora.pl Strona Główna -> referaty gr. II
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
207




Dołączył: 21 Paź 2007
Posty: 18
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Śro 20:35, 19 Gru 2007    Temat postu: Rosyjskie kryminały

ROSYJSKIE KRYMINAŁY

DARIA DONCOWA

Powieść kryminalna jest jedną z głównych odmian współczesnej powieści rozrywkowej. Ukształtowała się w XIX wieku. Cechuje ją dynamiczna i wyraźnie zarysowana akcja skupiająca się wokół prób wykrycia sprawcy jakiegoś przestępstwa, najczęściej morderstwa. Najważniejszą kwestią jest więc rozwikłanie zagadki przez głównego bohatera, którym za zwyczaj jest osoba prowadząca dochodzenie. Narracja powieści kryminalnej idzie za porządkiem odkrycia. Wszystko zaczyna się w momencie tragicznego wydarzenia i stopniowo odtwarzany jest tajemniczy dramat aż do odnalezienia przyczyn które go wywołały. Akcja ma swój początek na spreparowanej scenie. Czytelnik nie ma dostępu do opisu samego zdarzenia. Ta narracja „na opak” sprawia, że łatwo można przekształcić powieść kryminalną w przygodową i odwrotnie.
Trudno dokładnie określić datę powstania pierwszej powieści kryminalnej. Literatura jest bowiem sztuką bardzo niezależną i nie ma co do tego zgodności wśród badaczy. Część z nich za pierwszą nowelę kryminalną Morderstwo na Rue Morgue (The Murders in the Rue Morgue, 1841) Edgara Allana Poe opublikowane w kwietniu 1841 roku. Najwybitniejszym fikcyjnym detektywem pozostaje jednak bezapelacyjnie Sherlock Holmes niezawodny detektyw-amator wraz ze swym wiernym towarzyszem doktorem Watsonem. Holmes był genialnym detektywem. Do rozwiązywania zagadek kryminalnych wykorzystywał metody dedukcji, która polega na wyciąganiu określonych wniosków ze zbioru istniejących przesłanek.
Współcześnie, choć jest to kwestia dość płynna, wyróżnić możemy kilka podstawowych odmian powieści kryminalnej.
Pierwsza z nich to odmiana sensacyjno-awanturnicza, czyli kryminalna sensu stricte. Nazywana jest także thrillerem. Cechuje ją to, że wraz z motywami zbrodni występują także niebywałe przygody i niezwykłe wydarzenia w życiu bohaterów. Nacisk kładziony jest przede wszystkim na akcję i suspens .
Odmianą powieści kryminalnej jest także powieść detektywistyczna (powieść formalna, klasyczna, классический детектив), która rozpowszechniona została głównie dzięki twórczości Agaty Christie. Za prekursora gatunku uważany jest natomiast Edgar Allan Poe. Panuje odwrócony porządek fabuły i liczne retrospekcje. Powieść detektywistyczną charakteryzuje problematyka psychologiczna.
W Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej wykształcił się, jako opozycja do brytyjskiej klasyki gatunku, czarny kryminał amerykański (hardboiled detective novel, noir fiction, крутой детектив). Za ojców odmiany uważani są Dashiell Hammett, Raymond Chandler i Ross Macdonald. Czarny kryminał pokazał, że zło może mieć charakter zbiorowej degradacji, wobec której jednostka jest zupełnie bezsilna.
Kolejnym typem powieści kryminalnej jest powieść policyjna (police procedural). W odmianie tej podkreślona jest kolektywna praca funkcjonariuszy policji podczas prowadzenia śledztwa. Powieści utrzymane są w tonie realistycznym. Powieść policyjna wykształciła z kolei odmianę milicyjną. Rozwijała się ona tylko na terenie krajów byłego obozu socjalistycznego. Pełniła funkcję propagandową, miała bowiem ukazywać komunistycznych stróżów prawa w pozytywnym świetle. Główną postacią powieści milicyjnej jest, jak sama nazwa wskazuje, milicjant, osoba urzędowa. Liczyła się funkcja wychowawcza. Powieści takie miały uczyć szacunku do organów sprawiedliwości i podkreślać ciężkie warunki pracy funkcjonariuszy MO. Milicjant to zawsze prawy i moralny obywatel, będący wzorem do naśladowania:

„Charakterystyka tego typu jest następnie poszerzona odpowiednio budującym życiorysem, punktującym wielkie zasługi bojowe poniesione przez danego pracownika MO w przeszłości. (...) Zarówno pozytywistyczny, jak i <<milicyjny>> bohater swą działalność prowadzą bezbłędnie aż do szczęśliwego końca, nie mając najmniejszych wątpliwości co do słuszności swego postępowania. Jeżeli zaś w utworze któraś z postaci nie dosyć docenia społeczną rolę bohatera w mundurze – pod koniec utworu zdecydowanie się <<nawraca>> ”.

Kolebką powieści kryminalnej jest Anglia. Poza tym ten gatunek znalazł podatny grunt przede wszystkim w krajach takich jak Ameryka czy Francja. To właśnie kultury tych państw stworzyły swój własny typ powieści detektywistycznej. A jak rysuje się sytuacja powieści kryminalnej w Rosji? Warto cofnąć się w czasie i prześledzić historię rosyjskiej powieści kryminalnej. Już same jej początki są sporne. Za pierwszy bowiem rosyjski kryminał niektórzy uważają Zbrodnię i karę (Преступление и наказание, 1866) Fiodora Dostojewskiego. Wielu jednak badaczy twierdzi, że powieści tej w żaden sposób do tego gatunku zaliczyć nie można. Brak tu przecież zagadki. Wiemy przecież, że lichwiarkę i jej córkę zabił Raskolnikow. W latach dwudziestych XX wieku jednym z pierwszych utworów gatunku w nowej, porewolucyjnej Rosji był Гиперболод инженера Гарина Aleksego Tołstoja i Месс-Менд Marietty Szaginian. Można tu także wymienić opowiadania o charakterze wspomnieniowym Arkadija Koszko - szefa moskiewskiej policji w przedrewolucyjnej Rosji. Czasy radzieckie to kolejny rozdział w rozwoju powieści kryminalnej. Gatunek uległ zwyrodnieniu, gdyż kryminalny konflikt dobra ze złem był rozpatrywany w ramach sprzeczności klasowych. W ramach gatunku tworzyli wówczas tacy pisarze jak Arkadij Adamow - mistrz gatunku. Wiodącą tendencją radzieckiej powieści kryminalnej jest przeciwstawienie radzieckiego sposobu życia i myślenia - burżuazyjnemu. Pisarze tego czasu traktowali przestępstwa jako nieorganiczne dla nowej socjalistycznej rzeczywistości fakty. A więc zwycięstwo śledczego było równocześnie triumfem radzieckiej logiki społecznej.
Współczesny rosyjski kryminał, poczynając od lat dziewięćdziesiątych XX wieku bujnie się rozwija. Stał się najbardziej popularnym i masowym gatunkiem, który przyciąga różnorodną publikę. Do najbardziej znanych i poczytnych autorów należy Borys Akunin autor opowieści detektywistycznych pisanych na granicy gatunku, wykorzystujący motywy mistycznej gry intelektualnej i wprawnie skonstruowaną fabułę. Stworzył on swój własny niepowtarzalny styl, którego nie sposób nie odróżnić. Fenomenem ostatnich lat stał się kryminał kobiecy takich autorek jak Aleksandra Marinina, Polina Daszkowa, Tatiana Poljakowa, Tatiana Stepanowa . Kwestia przynależności powieści tych i wielu innych współczesnych pisarek do gatunku pozostaje jednak sporna. Czytelnicy i krytycy albo zachwycają się tą twórczością, albo ganią ją, odmawiając jej wartości literackiej. Podobnie sprawa ma się z Borysem Akuninem - przez jednych uwielbianym, a przez innych znienawidzonym. Osobliwe jest to, że pojawiły się sposoby na uwypuklenie żeńskiego pierwiastka w rosyjskich kryminałach, tak że są one od razu rozpoznawalne przez czytelnika. Na przykład seria Детектив глазами женщины charakteryzuje się tym, że pisarki w tytułach swych utworów ironicznie określają główną bohaterkę, na przykład: Куколка для монстра, Все девочки любят богатых, Золушка из банды, Сестрички не промах, Леди в камуфляже, Женщина-апельсин i tym podobne. Przy czym bardzo często okazuje się, że, kobieta-detektyw czy to profesjonalistka, czy hobbystka, okazuje się sprytniejsza od swoich kolegów mężczyzn .
Jak już wspomniałam, opinie na temat czystości gatunkowej rosyjskich kryminałów są podzielone. Trudno dokładnie określić, do której odmiany powieści kryminalnej przynależą współczesne utwory. Są one bowiem mieszanką różnych odmian. We współczesnej rosyjskiej powieści kryminalnej przeplatają się elementy powieści sensacyjno–awanturniczej i detektywistycznej, a nawet - z elementami milicyjnej. Nie sposób nie zauważyć jednak, że zainteresowanie powieścią kryminalną jest u Rosjan ogromne. Zjawiskiem tym zaczęła interesować się współczesna antropologia i filologia. Literatura masowa stała się bowiem integralną częścią języka współczesnego społeczeństwa. Zrozumienie jej sensu i osobliwości pozwala nie tylko określić istotę tego socjokulturowego fenomenu, ujawnić wzajemne skomplikowane relacje między literaturą wysoką i niską, ale także przeniknąć do wewnętrznego świata współczesnych, do ich językowej świadomości. Z tego względu wielu naukowców, do których należą Walentyna Daniłowna i Maria Aleksandrowa Czerniak - filolodzy Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Hercena uważają, że naukę języka i literatury rosyjskiej trzeba poszerzyć o pozycje z literatury masowej. Bowiem według danych socjologów, literatura ta stanowi obecnie 97% całego strumienia literackiego. A literatura kryminalna jest niewątpliwie dominująca w tej masie tekstów. Świadczy to o przemianach społecznych i kulturalnych, jakie zachodzą w społeczeństwie.










Daria Doncowa to pseudonim jakiego używa, bardzo popularna obecnie w Rosji i nie tylko, autorka Agrypina Arkadiewna Doncowa. Właśnie jej, a właściwie postaciom kobiecym będącym bohaterkami jej książek poświęcę ten rozdział. Doncowa napisała i wydała kilkadziesiąt powieści kryminalnych zaliczanych do gatunku tak zwanego «иронического детектива » („kryminał z przymrużeniem oka”). Pisarka urodziła się 7 czerwca 1952 roku w Moskwie. Ojciec Arkadij Nikolajewicz Wasiljew był znany radzieckim pisarzem, mistrzem prozy dokumentalnej. W swym dorobku ma on między innymi bestseller lat ’70 В час дня ваше превосходительство (1974) traktujący o zwycięstwie Związku Radzieckiego nad faszystowskimi Niemcami w II wojnie światowej. Ale ojciec nie był pierwszym w rodzinie, który parał się pisarstwem. Już dziadek Agrypiny, choć półanalfabeta, miał pociąg do pióra. Matka Tamara Stiepanowna Nowacka pracowała natomiast jako reżyser w państwowej organizacji kulturalnej "Москонцерт" zajmującej się upowszechnianiem kultury wśród Rosjan. Jak na krzewiciela wysokiej sztuki przystało, starała się wpoić także własne córce wiedzę na ten temat. Pisarka zdawała sobie wówczas jeszcze sprawy, że ludzie, którzy ja otaczają, znajomi rodziców, to nieraz wielcy artyści. Nie widziała nic nadzwyczajnego w tym, że na herbatę przychodzi do nich Walentin Katajew , a Anna Achmatowa to także częsty gość w ich domu. Z literaturą młoda Doncowa, wtedy jeszcze Wasiljewa, miała więc styczność od najmłodszych lat, jednak nie od razu porwała się na pisanie powieści. Paradoksalnie stało się tak za radą ojca, który wiedział jak niepewny jest zawód pisarza i wskazał córce inną ścieżkę kariery.
Korzystając więc z daru tak zwanego lekkiego pióra, za namową ojca, obrała edukację dziennikarską w Państwowym Uniwersytecie Moskiewskim. Podczas studenckich lat po raz pierwszy wyszła za mąż i wydała na świat syna Arkadija. Małżeństwo przetrwało zaledwie trzy tygodnie. Po ukończeniu studiów wyjechała do Syrii, by tam podjąć pracę w radzieckim konsulacie jako tłumacz z języka francuskiego. Tam przytrafiła się młodej dziennikarce interesująca historia. Razem z kolegą po fachu wybrała się na bazar, gdzie wróżka przepowiedziała jej wielkie szczęście w życiu, narodziny córki i ciężką chorobę, z której jednak nie tylko wyjdzie obronną ręką, ale jeszcze się wzbogaci i to przy pomocy prawej ręki. Jej towarzyszowi natomiast przepowiedziała śmierć w ciągu dwóch lat. Oboje zlekceważyli te dość enigmatyczne przepowiednie. Doncowa miała przecież wtedy syna, nie córkę a na bogactwo także się nie zapowiadało, natomiast jej kolega miał wtedy dopiero 50 lat i właściwie nie było powodu, by tak młodo miał umrzeć. Jak się jednak okazało, starucha-wróżka mówiła prawdę. Po powrocie do Moskwy Doncowa po raz drugi wyszła za mąż, tym razem na dłużej, bo na sześć lat. W tym czasie pracowała w dziale informacji gazety «Вечерняя Москва». W 1983 roku poznała swojego kolejnego męża pracownika fakultetu psychologii Uniwersytetu Moskiewskiego. Pobrali się, a po 3 latach na świat przyszła, tak jak przepowiedziała wróżka, ich córka Masza. Pod wpływem męża Agrypina Arkadiewna zmieniała pracę i objęła posadę w miesięczniku «Отчизна». Pod koniec 1998 roku lekarze wydali straszny wyrok - nowotwór. Jak twierdzi sama pisarka uratowały ją wtedy trzy rzeczy: opieka utalentowanego psychoterapeuty, ogromna miłość do życia i wspaniała rada męża, by zaczęła pisać. W ciągu kilku dni powstała pierwsza powieść Крутые наследнички i właśnie w ten sposób rozpoczęła się kariera pisarska Agrypiny. Szpital opuściła mając już na koncie pięć powieści. W 1999 roku, za nawową starszego syna przyjaciółki Oksany Stiepanownej, udała się do wydawnictwa «ЭКСМО» i w ciągu trzech miesięcy z Agrypiny przemieniła się w Darię . Nie były to jednak jej pierwsze powieści. Pisała bowiem już w latach siedemdziesiątych. Pracując jako dziennikarka i samotnie wychowując syna potrzebowała pieniędzy na utrzymanie. Napisała dwie książki, jednak w wydawnictwie pisma "Юность" spotkała się z odmową. Były to bowiem jeszcze czasy radzieckie. „Женщины детективы не пишут ”- usłyszała w redakcji. Dopiero wizyta w «ЭКСМО» zakończyła się sukcesem. Tam także wymyślono jej pisarski pseudonim, co bardzo autorkę ucieszyło, gdyż nie przepada, za swoim staromodnym imieniem.
Jej los potoczył się więc tak, jak zostało jej to przepowiedziane w Syrii. Wraz ze sławą przyszły także pewne przywileje. Autorka przyznaje, że ma problemy z interpunkcją. Początkowo wstydziła się tego, jednak redakcja szybko przekonała ją, że jej ortograficzna ignorancja to nic innego jak po prostu авторские знаки . Nie należy jednak mniemać, że z taką samą niefrasobliwością Doncowa traktuje fabułę swych powieści. Tutaj każdy szczegół jest dopracowany i przemyślany. Autorce przydają się w tym znajomi z różnych dziedzin. Na przykład zanim Doncowa uśmierci kogoś w swej powieści przy pomocy trucizny , kontaktuje się ze swoją koleżanką-lekarką. Dzięki temu nie naraża się na śmieszność i brak profesjonalizmu, gdyż jej książki czytane są przez bardzo szeroka publiczność. Łatwo więc o przysłowiową wpadkę wynikającą z braku znajomości tematu. A że nie każdy autor powieści kryminalnej jest zawodowym detektywem, warto korzystać z pomocy specjalistów. Zapytana o to skąd bierze pomysły na swe kolejne książki Doncowa odpowiada, że nie ma najmniejszych problemów z fantazją, do tego stopnia, że brak jej czasu by spisać wszystkie swoje pomysły.
A dobry temat można znaleźć wszędzie, chociażby podróżując metro. Fabułę swych książek autorka widzi w głowie w postaci kadrów z filmów. Teraz swobodnie i dowolnie tymi kadrami operuje, „przewija” w przód i w tył w dowolnym miejscu i czasie. Początkowo jednak miała problemy z zarządzaniem tymi obrazami. Mówi się, że praktyka czyni mistrza, więc i w przypadku Doncowej wprawa przyszła wraz z kolejnymi powieściami, których autorka ma na koncie już tak wiele. Pisze bowiem bardzo dużo. Młodym kolegom po fachu radzi, że aby zarabiać na pisarstwie sporo, trzeba też sporo pracować, pisząc po dwadzieścia stron dziennie bez względu na dzień tygodnia. Jej trud nie idzie na marne, gdyż Doncowa jest obecnie jednym z najpoczytniejszych w Rosji autorów. A w redakcji leży plan jej pracy rozpisany na najbliższe kilkanaście lat. Autorka pewnego razu obiecała napisać dziewięćset książek. O tej pory rekordzistką jest Amerykanka Barbara Cartlend, która ma w swoim dorobku ponad osiemset pozycji.
Иронический детектив- ta swoista literacka nisza stworzona została dla czytelniczek w celu dodania im optymizmu i poprawy nastroju. Adresatkami jej powieści są przeciętne kobiety, które po całym dniu ciężkiej pracy, ciągłych dylematach jak związać koniec z końcem, mogą przy lekturze Doncowej psychicznie odpocząć, oderwać się od rzeczywistości i uwierzyć, że wszystko będzie dobrze. Doncowa jest przekonana, że dzięki temu jest w stanie uszczęśliwić wiele osób, które nie otrzymały należytego wykształcenia i prawdopodobnie nigdy nie sięgną po dzieło wysokiej literatury. Jej książki są więc pewnego rodzaju ukłonem w ich stronę. Autorka jest zdania, że nikt nie ma prawa patrzeć na ludzi niewykształconych z pogardą. Każda literatura czy produkcja telewizyjna ma swoich odbiorców i nie dzieli się ich na lepszych czy gorszych. Doncowa uważa się za twórcę prozy rozrywkowej, który pisze dla mas i nic nie robi sobie z ostrej nieraz krytyki. Bowiem tak, jak już wspominałam we wcześniejszym rozdziale, literaturoznawcy nieprzerwanie wiodą zaciekły spór dotyczący literatury kryminalnej i nie szczędzą autorów, których styl odbiega od klasyki gatunku. Powszechnie jednak wiadomo, że Doncową czytają prawie wszyscy. Dzielą się jedynie na takich, którzy się do tego przyznają i tych, którzy pilnie ten fakt ukrywają. Jak twierdzi sama autorka, wstydzić się nie ma czego, wszystko bowiem zależy od czasu i miejsca, w którym się człowiek znajduje. Będąc na przykład w szpitalu człowiek nie sięgnie z przyjemnością po pozycje typu „Śmierć Iwana Ilijicza” czy „Jeden dzień Iwana Denisowicza”. A w książkach Doncowej po prostu nie ma zła. I nie należy dać się zwieść ilością trupów w powieściach. Autorka prowadzi także audycję radiową. Każdą z nich kończy bezpośrednim zwrotem do słuchaczy, że wszystko będzie dobrze. Brzmi to co prawda bardzo naiwnie, gdyż powszechnie wiadomo, że życie bywa ciężkie i nic nie jest pewne w dzisiejszych czasach. Ludzie jednak ufają autorce i wydaje się, że nie bez powodu. Kobieta ta w swoim życiu przeszła przez piekło choroby nowotworowej, w wyniku której straciła pierś, przeszła osiemnaście chemioterapii i wciąż poddawana jest kuracji hormonalnej, a mimo wszystko nie straciła wiary w przyszłość i pogody ducha. Może być więc realnym wsparciem dla ludzi, którzy w danym momencie borykają się z przeciwnościami losu. Choroba wywołała w Doncowej poczucie misji pomagania innym swoją twórczością. Autorka twierdzi, że w tej misji może ja powstrzymać jedynie śmierć.
Daria Doncowa pisze o kobietach i dla kobiet. Głównymi postaciami powieści autorki, są więc oczywiście kobiety. Powstały serie powieści, każda na czele z inną bohaterką: Wiolą Tarakanową, Jewlampią Romanową lub Daszą Wasiliewą. Ale fanami twórczości Doncowej są nie tylko kobiety. Książki o Wioli, Lampie i Daszy doczekały się nawet ekranizacji. Jesienią 2003 roku pojawiły się seriale z cyklu Даша Васильева. Любительница частного сыска, w której główną rolę zagrała Larisa Udowiczenko i Евлампия Романова. Следствие ведет дилетант, z Ałłą Kljuką w roli tytulowej Jewlampii. Od tego momentu, królująca na tym terytorium Aleksandra Marinina musiała ustąpić nieco miejsca na piedestale Darii Doncowej. Powieści twórczyni cyklu o major Kamieńskiej były bowiem do tej pory najczęściej ekranizowanymi. W 2004 roku zaczęto kręcić serial o przygodach trzeciej już bohaterki powieści Doncowej – Wioli Tarakanowej. Tym razem w rolę domorosłej pani detektyw wcieliła się, młoda i nie tak jeszcze popularna jak Udowiczenko czy Kljuka, Irina Rachmanowa. Autorka nie miała, żadnego wpływu na wybór odtwórczyń głównych ról. Postanowiła pozostawić swobodę wyboru producentom seriali .
Najbardziej znaną, bo pierwszą, bohaterką cyklu powieści Doncowej jest z pewnością Dasza Wasiliewa. Bohaterka z autorką ma wspólne nie tylko imię. Wśród wszystkich bohaterów powieści Doncowej to właśnie Daria Wasiliewa jest najbardziej podobna do samej autorki. Obie są dojrzałymi kobietami mającymi za sobą kilka nieudanych małżeństw, z tym, że postać fikcyjna pobiła w tej kwestii autorkę, gdyż wychodziła za mąż i rozwodziła się aż cztery razy. Obie panie mają dwójkę dzieci- starszego syna Arkadija i córkę Maszę. Również linie ich losu złożyły się podobnie. Obie są teraz bardzo bogate, lecz zaczynały właściwie od zera. Doncowa od dziennikarstwa i pracy tłumacza z francuskiego, Dasza natomiast pracowała jako lektor języka francuskiego na podrzędnej uczelni technicznej a także dorabiała korepetycjami, by związać koniec z końcem. Podobnie bowiem jak Doncowa – sama wychowywała dzieci. Obie panie niespodziewanie się wzbogaciły i od tej pory żyją dostatnio. Dasza Wasiliewa uważa się jednak za osobę nie utalentowaną i twierdzi, że poza nauczaniem francuskiego nie potrafi zrobić nic. Kryminałów nie pisze, ale za to się nimi zaczytuje. Ma także niesamowity dar do wikłania się w różne kryminalne historie.
Drugim cyklem powieści jaki napisała Daria Doncowa jest cykl o Jewlampii Romanowej. Bohaterka także ma bujną przeszłość. Za mąż wyszła co prawda tylko raz, za to jej mąż okazał się przestępcą i oszustem, więc małżeństwo się rozpadło a Michaił trafił za kratki. Jewlampia, lub jak ja nazywają najbliżsi, mieszka w Moskwie razem z Lizą i Kiriuszą, którzy jednak nie są jej dziećmi ani żadnymi krewnymi. Kiriusza jest synem jej najlepszej przyjaciółki, która otrzymawszy propozycję pracy w Stanach Zjednoczonych, wyjechała zostawiając chłopca pod opieką Lampy. Liza natomiast dostała się do domy Jewlampii Romanowej trochę przez przypadek. Po tragicznej śmierci swego ojca, wybitnego pisarza została sierotą. Lampa pracowała u nich jaki gospodyni domowa i postanowiła przygarnąć dziewczynkę do siebie. Lampa sama dzieci więc nie ma, ale świetnie radzi sobie z opieką nad tymi przybranymi. Jej pasją są kryminały. Zaczytuje się w powieściach Marininy i Daszkowej, namiętnie ogląda kryminalne seriale. Zarówno te zagraniczne, jak i rodzimej produkcji. Podobnie jak Dasza ma dar popadania w niesamowite historie z zabójstwem na czele.
Kolejną główną bohaterką u Doncowej jest Wiola Tarakanowa. Ta z kolei jest zamężna. Jej maż Oljeg to major moskiewskiej policji. Wiola, zwana potocznie Wiłką, mieszka razem z mężem, swoją przyjaciółką Tamarą, jej mężem Sienią, córką Kristiną i synem Nikitą. Podobnie jak dwie poprzednie bohaterki, Wiłka także co krok popada w jakieś tarapaty i ciekawe historie. Wiola jest pisarką i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że nie potrafi wymyślać nowych historii ot tak na poczekaniu. Potrzebuje inspiracji z życia wziętej. Swoją pasję do rozwiązywania zagadek kryminalnych przychodzi jej jednak skrzętnie ukrywać przed mężem policjantem, który oczywiście nie jest zadowolony z tak niebezpiecznego hobby żony Wolałby raczej, by ta zajęła się pisaniem kryminałów nie wychodząc z domu. Ale jak wiadomo, natura kobieca jest przekorna, więc Wiola co rusz popada w jakieś tarapaty.
Wszystkie trzy bohaterki, to postacie wyjątkowe i charakterystyczne. Różnią się między sobą wiekiem, wzrostem, stanem cywilnym ale mają też cechy wspólne: wszystkie kochają zwierzęta i mają w domu całe ich stadko oraz w tajemnicy przed najbliższymi próbują swych sił w zawodzie detektywa.
Doncowa napisał także czwarty cykl powieści. Głównym bohaterem cyklu jest tym razem mężczyzna- Iwan Poduszkin. Doncowa wydała także kilka książek spoza serii. Należą do nich głównie książki kucharskie, a także autobiografie „Записки безумной оптимистки”.


Aleksandra Marinina

Aleksandra Marinina jest pierwszą obok Darii Donicowej pisarką, której „gwiazdę” odsłonięto na moskiewskim Placu Gwiazd ku czci sław rosyjskiej literatury. Uważa się ją za niekoronowaną królową rosyjskiego kryminału. Razem z Doncową i Borysem Akuninem wykreowała modę na rosyjskie kryminały, o czym świadczy wzrost popularności tego gatunku także wśród polskich czytelników.
Aleksandra Marinina to pseudonim. Jej prawdziwe nazwisko to Aleksiejewa Marina Anatoliewna. Urodziła się w 1957 r. we Lwowie. Mieszkała w Leningradzie, potem przeniosła się do Moskwy; tam ukończyła szkołę muzyczną oraz wydział prawa. Po studiach rozpoczęła pracę w milicji, gdzie zajmowała się edukacją i badaniami w dziedzinie kryminologii. była skromnie uposażonym oficerem. Pracowała naukowo, badała psychologiczne cechy szczególne przestępców. Później analizowała przestępczość i prognozowała, jakie typy przestępstw będą najczęściej popełniane. Zajmowała się „изучением личности преступника с аномалиями психики, а также преступника, совершившего повторные насильственные преступления”. W 1986 г. obroniła doktorat, którego temat brzmiał: "Личность осужденного за насильственные преступления и предупреждение специального рецидива".
Razem z kolegą Aleksandrem Gorkinym w 1991 r. napisała kryminał "Шестикрылый Серафим", który został opublikowany w czasopiśmie „Milicja” w 1992 r. Powieść została podpisana pseudonimem „Aleksandra Marinina”, który powstał z imion autorów. Po tej publikacji Marinina postanowiła samodzielnie napisać kryminał. Książka została opublikowana w 1993 w tym samym czasopiśmie pt. "Стечение обстоятельств". Po raz pierwszy pojawiła się w niej postać major Anastazji Kamieńskiej. Pseudonim autorki pozostał. W 1995 r. do Marininy zwróciło się wydawnictwo "ЭКСМО" z propozycją publikowania jej książek W 1995 г. Marinina otrzymała nagrodę MSW Rosji za najlepsze książki o pracy rosyjskiej milicji ( "Смерть ради смерти" i "Игра на чужом поле"). Pracownicy milicji i prokuratury chwalą jej kryminały, ponieważ nie ma w nich błędów i wszystko, co napisano, odpowiada rzeczywistości.
W 1998 r. Międzynarodowych targach książki w Moskwie Marinina została uznana za „Pisarza roku” – jej książki w 1997 r. zostały sprzedane w największym nakładzie. W tym samym roku otrzymała także nagrodę czasopisma "Огонек” w nominacji "Успех года". Stała się Aleksandrą Marininą, najpierw rosyjską, potem międzynarodową gwiazdą literacką, bohaterką sesji naukowych na Sorbonie. Marinina napisała także romanse, dwie komedie i sagę rodzinną. Spośród 20 napisanych książek tylko w jednym: "Черный список" nie ma Kamieńskiej, główną bohaterką jest tam Tatiana. Ma własną stronę internetową, udziela wielu wywiadów. Jej pierwszy mąż był śledczym, drugi mąż jest oficerem milicji, ale zajmuje się już działalnością dydaktyczną; ojciec i dziadek także służyli w organach śledczych. Jest domatorką. Kryminały pisze w swoim biurze ( w domu nie potrafi się skupić). Przyznaje, że pisze takie książki, które sama by przeczytała z przyjemnością. W ciągu dziesięciu lat wydała dwadzieścia pięć powieści. W 1998 roku Marinina odeszła z milicji w stopniu podpułkownika milicji i poświęciła się całkowicie karierze pisarskiej. Jest już na emeryturze, ale wystarcza ona tylko na jednorazowe zakupy. Utrzymuje się z pisania.
Do dziś jej książki – przetłumaczone na 23 języki, m.in. na język włoski, francuski, niemiecki, szwedzki, a także chiński, japoński i koreański – osiągnęły łączny nakład ponad trzydziestu pięciu milionów egzemplarzy. Czytelnicy z różnych państw czytają jej kryminały inaczej: Włosi intersują się tylko mafią, Hiszpanie- niuansami psychologicznymi. Niemców intersuje proces adaptacji ludzi do nowych warunków ekonomicznych, a Francuzów – szczegóły z codziennego życia Rosjan. Sama autorka dorównuje popularnością gwiazdom estrady, kina i telewizji, a magazyn „People" umieścił ją na liście dwudziestu pięciu najbardziej wpływowych ludzi w Rosji. Cykl o major Kamieńskiej doczekał się także ekranizacji przez rosyjską telewizję NTW "Каменская"
Według pisarki: Pisanie powinno sprawiać przyjemność. Im więcej szczerości w książce, tym większa przyjemność sprawia się czytelnikowi... Pisze o swoich bohaterach już od kilkunastu lat i tak się do nich przyzwyczaiła, że odczuwa emocjonalną więź z nimi. Według niej człowiek nie jest z natury zły, jest słaby, nie potrafi oprzeć się pokusie. Nie zastanawia się nad tym, czy bohaterowie jej książek staną się z czasem tak popularni jak Sherlock Holmes, czy Herkules Poirot. Przyznaje, że „Każda książka ma swoje przesłanie. Ogólne przesłanie, które głosi swoją postawą moja bohaterka jest takie: Każdy ma prawo być sobą, może mieć swoje wady i nikt nie ma prawa zmieniać tej osoby i kazać jej dostosować się do cudzych oczekiwań. Moja bohaterka ma bardzo dużo wad, jednak ani jej mąż ani szef nie próbują jej zmieniać i złamać jej charakteru. I to jest cenne”. Często porównuje się ją do Agaty Christie, jednak nie lubi tego, uważając, że nie mają ze sobą wiele wspólnego. Głównym impulsem do rozpoczęcia pisania kryminału jest nastrój, ewentualnie myśl. W książkach Marininy zło przyczaiło się w obskurnych i ciasnych mieszkaniach komunalnych, w blokach z wielkiej płyty, na przedmieściach budzącej grozę, lecz i fascynację Moskwy, za fasadą podejrzanego banku czy państwowej instytucji. Marinina przygląda się spustoszeniom moralnym poczynionym przez komunizm, portretuje sprzedawców gazet, asystentki w wielkich firmach mające zabawiać zagranicznych kontrahentów, zawodowych morderców, chamskich nowych Rosjan, cynicznych i tchórzliwych demokratów. Demaskuje świat rządzony przez mafię i funkcjonariuszy KGB, co prawda byłych, lecz potrafiących się znaleźć w nowej rosyjskiej rzeczywistości. Główna bohaterka Anastazja Kamieńska jest “Nijaka, niepozorna, nieefektowna, z trudną do zapamiętania twarzą”. Kamieńska to autoportret autorki, z czasów kiedy ta pracowała na Pietrowce. Nie poprawia mankamentów urody makijażem, ubiera się niedbale, uwielbia dżinsy i adidasy. Pije zbyt wiele kawy i pali jednego papierosa za drugim. Nie potrafi gotować, w lodówce ma tylko keczup, pewnie umarłaby z głodu, gdyby nie podkarmiała jej matka i narzeczony. Do pracy jeździ metrem, nie stać jej nawet na rozklekotane żiguli, mieszka w zimnej kawalerce, bo od lat nie może uszczelnić okien. Ta delikatna, ponad 30-letnia (w ostatniej książce Marininy Nastia przekroczyła już 40) kobieta pracuje jako analityk danych w jednym z moskiewskich komisariatów. Jej intuicja i logika okazuje się niezastąpiona tam, gdzie "konwencjonalne" metody śledcze zawodzą. Przy tym wszystkim Kamieńska jest stuprocentową kobietą - delikatną, ale silną, zmienną, choć upartą. To ekscentryczka, której szkoda czasu na zajmowanie się gotowaniem, ale zdarza się jej ufarbować włosy nawet o północy.
"Nastia ma bardzo wiele moich cech - podobne zwyczaje, upodobania" – powiedziała Marinina. Pisarka podkreśliła jednak, że praca, którą wykonuje Kamieńska, bardzo różni się od tego, co ona sama robiła w ministerstwie. Marinina pracowała jako naukowiec, analizowała dane z całej Rosji, natomiast Kamieńska ma do czynienia z konkretnymi przestępstwami i szuka konkretnych sprawców. Kamieńskiej dostają się najtrudniejsze sprawy - zabójstwa, uprowadzenia, seryjne morderstwa, lecz jej upór i intuicja najczęściej doprowadzają do wykrycia sprawcy. Powieści Marininy uznano za manifest rosyjskiego feminizmu. Anastazja i wiele innych bohaterek Marininy to kobiety wykształcone, ambitne, górujące nad mężczyznami siłą charakteru i intelektem, a mimo to skazane na dyskryminację, wykorzystywane i poniżane przez prymitywnych mężów czy przełożonych. Marinina jako pierwsza pisarka rosyjska konsekwentnie, choć nie nachalnie, podjęła krytykę stosunków patriarchalnych, brutalnych “męskich gier”.
Kiedy poznajemy Nastię, kręci się przy niej Loszka, fajtłapowaty geniusz matematyczny, za którego po wielu latach znajomości wyjdzie za mąż. Nastia, analizując raporty śledcze, zawsze okazuje się bystrzejsza od mężczyzn z Pietrowki. Myśli precyzyjnie, więc współpracownicy powiadają, że ma komputer w głowie. Dzięki szarym komórkom stała się postrachem moskiewskich bandziorów i seryjnych morderców. Feminizm to nie jedyna osobliwość książek Marininy. Wykorzystując konwencję powieści kryminalnej, stawia bezkompromisowe diagnozy społeczne i polityczne. Triumfy Anastazji okazują się połowiczne. Zdemaskuje szeregowych morderców, ale ich mocodawcy dalej będą na wolności.
Specyfika pracy głównej bohaterki powieści pozwala Marininie na wierne oddanie rzeczywistości współczesnej Rosji. Pisarka pieczołowicie dba o realia. Jeżeli w powieści napisanej w 1993 roku zima jest ciężka i długa, można być pewnym, że tak właśnie było. Jeśli Kamieńska ogrzewa się, zapalając wszystkie palniki gazowej kuchenki, można przyjąć, że tak współcześni Rosjanie radzą sobie z nieszczelnymi oknami i przerwami w ogrzewaniu moskiewskich blokowisk. Życie jej bohaterki przypomina życie przeciętnego Rosjanina połowy lat 80. Jej praca jest źle opłacana, rutynowa, ale zdarzają się momenty natchnienia. Marinina ocenia rolę swoich kryminałów w następujący sposób: „Каждую свою вещь я пишу не для того, чтобы рассказать о невероятно хитроумном преступлении и не о том, как ловко и виртуозно сыщики его раскрывают. Все это - материал, основа. А книга - это попытка решить этическую задачу, психологический конфликт или осмыслить драматическую, на мой взгляд, судьбу. В одной из них сверхзадачей в этом смысле было вместе с читателями поразмышлять: что такое месть и нужна ли она, есть ли в ней какой-то толк, прок. В другой остросюжетной повести я пытаюсь понять сама и зову читателя вместе поразмышлять: должны ли мы помнить о том, что мы - смертны, что в любой момент можем уйти. Или помнить об этом не след, а надо жить так, как будто мы собираемся делать это вечно. Для меня детектив -- это возможность для человека солидаризироваться с силами добра. Сопереживать именно им, вместе с ними раскрывать тайну и радоваться, что хотя бы толика зла в мире побеждена. С другой стороны, детектив дает возможность понять, что в мире нет абсолютно черного и белого. У меня нет абсолютно плохих преступников и совершенно хороших героев. В каждом человеке намешано все вместе. Убийца ужасен для своих жертв, для их близких, для правоохранительной системы. А для женщины, которая его любит, для матери, которая его вырастила, для друзей -- он, конечно, самый лучший. Кому-то помог, кого-то выручил, для кого-то самый надежный друг. Детектив, как я уже сказала, жанр особенный, и он будет интересен, и любим всюду и всегда. Но стало модным показывать более углубленно преступный мир и внутрикриминальные разборки, а работу тех, кто раскрывает и расследует преступление, описывать и показывать почему-то перестали. Если же это делают, то в большинстве своем либо неграмотно, либо в "ногу" с модой, опять же, тенденции: милиция плохая, в ней работают одни дураки, пьяницы или продавшиеся взяточники. Сказать доброе слово о милиции сегодня либо считается дурным тоном, либо это просто некому сделать.

Bibliografia:
1. Aleksandra Marinina [@:] http://czytelnia.onet.pl/2,1147320,rozne.html
2. Feministka kontra zbrodniarze. „Czarne” kryminały Aleksandry Marininy, [@:] http://tygodnik.onet.pl/1563,6701,1159103,tematy.html
3. Marinina: zbrodnia jest tylko dekoracją [@:] http://czytelnia.onet.pl/0,884506,wiadomosci.html
4. Aleksandra Marinina [@:] http://czytelnia.onet.pl/2,1147320,rozne.html
5. Ukradziony sen, męskie gry [@:] http://www.polskieradio.pl/kultura/kultura.asp?id=834
6. Śmierć i trochę miłości [@:] http://www.petlaczasu.pl/b6434
7. Katarzyna Długosz, Caryca kryminału [@:] http://www.thriller.pl/2/Wywiady/Carycakryminalu2.html
8. Przemysław Głośny, Rosyjskie czułości przy wódce i giwerze [@:] http://www.relaz.pl/ksiazka-art.php?id=300
9. Aleksandra Marinina [@:] http://www.wab.com.pl/index.php?id=9&aid=147
10. Aleksandra Marinina [@:] http://czytelnia.onet.pl/0,1154898,czat.html
11. Alexandra Marinina [@:] http://en.wikipedia.org/wiki/Alexandra_Marinina
12. Милена Серикова, Камера-одиночка Александры Марининой [@:] http://www.peoples.ru/art/literature/prose/detectiv/marinina/
13. Александра Маринина [@:] http://www.guelman.ru/slava/writers/marin.htm
14. Александра Маринина сменила Каменской пол и уложила в койку [@:] http://www.pravda.ru/culture/2005/4/9/21/19646_marinina.html
15. Александра Маринина [@:] http://www.svoboda.org/programs/FTF/1999/FTF.011099.asp
16. Владимир Нузов, АЛЕКСАНДРА МАРИНИНА: ДЕТЕКТИВ - ЛИШЬ ПОВОД ДЛЯ СЕРЬЕЗНОГО РАЗГОВОРА С ЧИТАТЕЛЕМ [@:] http://www.vestnik.com/issues/2002/0429/win/nuzov.htm
17. Александра Вагнер, Александра Маринина: «В моей жизни интересных историй было очень мало» [@:] http://www.radio.cz/ru/statja/74062
18. Клэр Гарнье, Александра Маринина. Литературный шпион, вернувшийся с холода [@:] http://www.inopressa.ru/latribune/2002/01/25/13:59:25/arc:latribune:culture
19. Ирина Русина, Александра Маринина: "Моя работа сегодня - это написание книг” [@:] http://www.zelen.ru/news/20020907/095824/
20. Андрей Цунский, Александра Маринина во многом похожа на Настю Каменскую [@:] http://gazeta.lenta.ru/interview/10-03-1999_marinina.htm
21. M. Черняк, «Наше все» Александра Маринина в зеркале современного иронического детектива [@:] http://www.a-z.ru/women_cd1/html/cherniak.htm
22. Татьяна Шоломова, Александра Маринина: русская Кристи или мадам Жанлис? [@:] http://piterbook.spb.ru:8000/2004/11/detectiv/marinina.shtml
23. Игорь СЕМИЦВЕТОВ, АЛЕКСАНДРА МАРИНИНА: «ПРЕСТУПНИКОВ Я ОПИСЫВАЮ ОСОБЕННО ЛЮБОВНО» [@:] http://www.ogoniok.com/archive/1997/4502/19-48-50/
24. Олег Фочкин, Криминал и чтиво [@:]
http://compromat.ru/main/eksmo/krimchtivo.htm
25. Александра Маринина [@:] http://web.archive.org/web/20060307211936/http://www.marinina.ru/


BORYS AKUNIN

BIOGRAFIA I TWÓRCZOŚĆ:

Borys Akunin to literacki pseudonim, pod którym kryje się Григорий Шалвович Чхартишвили - pisarz, japonista, literaturoznawca, tłumacz. Urodzony 20 maja 1956 roku w Tybilisi ( skąd w 1958 roku rodzina przenosi się do Moskwy). Ukończył historyczno-filologiczny oddział Instytutu Państw Azji i Afryki Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, zdobywając tytuł magistra japonistyki. Początkowo z tym wiąże swoją przyszłość, pracując nad przekładami z japońskiego i angielskiego. Do 2000 roku pełnił także funkcję zastępcy redaktora naczelnego pisma „Иностранная литература”, skąd odszedł aby całkowicie poświęcić się beletrystyce. Ponadto sprawował pieczą nad 20-to tomową antologią literatury japońskiej, która ukazała się na rynku rosyjskim. Od 1998 roku pisarz występuje pod pseudonimem Borys Akunin i publikuje trzy główne serie utworów, a są to:
o „Приключения Эраста Фандорина” („Przygody Erasta Fandorina”)
o „Приключения сестры Пелагии” („Przygody siostry Pelagii”)
o „Приключения магистра” („Przygody magistra”)
Natomiast prace dokumentalne i krytyczne podpisuje prawdziwym nazwiskiem. Słowo „akunin” pisarz zaczerpnął z języka japońskiego, nie ma ono jednoznacznego, dosłownego tłumaczenia. W przybliżeniu oznacza „zły człowiek”, „rozbójnik”, „nie przestrzegający prawa”. Siedem lat temu, na targach książki w Moskwie, został Czchartiszwili obwołany rosyjskim pisarzem roku, a we wrześniu roku bieżącego otrzymał prestiżową nagrodę „Noma” , którą wydawnictwo „Коданся” przyznaje za wybitne przekłady z języka japońskiego (Praca dotyczy Юкио Мисимы, a nagrodę w Rosji przyznano po raz pierwszy. Popularna jest ona natomiast w Anglii, Francji, Niemczech i Hiszpanii). W 2006 roku w księgarni „Moskwa” na Twerskiej, w ramach corocznej akcji „Książkowa bezsenność”, odsłonięto pomnik pisarza. Oprócz trzech głównych serii utworów pisarz wydał jeszcze:
o Trzy książki z nowego projektu, pt. „Style” gdzie pragnie zaprezentować różnorakie rodzaje powieści. Dotychczas ukazały się : „Książka dla dzieci”, „Fantastyka” oraz „Powieść szpiegowska”. Wszystkie w 2005 roku. W planach są: powieść historyczna czy saga rodzinna.
o Sztuki teatralne: „Чайка”, „Гамлет”, „Зеркало Сен-Жермена”
o Powieść „Смерть на брудершафт”

Książki wchodzące w skład cyklu „Приключения Эраста Фандорина”:
1. Азазель
2. Турецкий гамбит
3. Левиафан
4. Смерть Ахиллеса
5. Особые поручения
6. Статский советник
7. Коронация, или Последний из Романов
8. Любовница смерти
9. Любовник смерти
10. Алмазная колесница
11. Нефритовые чётки
Głównym bohaterem jest Erast Fandorin, który jako pracownik carskich służb tropi spiskowców, wykrywa międzynarodowe afery dyplomatyczne, itd. Często pojawiają się elementy rosyjskiej historii, np. wojna krymska. Seria kończy się wydarzeniami wojny rosyjsko-japońskiej z 1905 roku. Charakterystyczny jest styl oraz język jakim książki zostały napisane-oddaje on ducha XIX -wiecznego Imperium Romanowów.

Cykl „Приключения сестры Пелагии”:
1. Пелагия и белый бульдог
2. Пелагия и чёрный монах
3. Пелагия и красный петух

Seria „Приключения магистра”:
1. Алтын-толобас
2. Внеклассное чтение
3. Ф. М.

Na podstawie dwóch książek powstały filmy pełnometrażowe:

„Турецкий гамбит”z 2005 roku. Reżyser: Джайник Файзиев.
„Статский советник” z 2005 roku. Reżyser: Филипп Олегович Янковский.

Natomiast utwór „Azazel” stał się podstawą serialu telewizyjnego pod tym samym tytułem, którego reżyserem jest Алекса́ндр Артёмович Адабашья́н.

Strony internetowe poświęcone twórczości Borysa Akunina:
www.akunin.ru
www.akuninb.ru
www.akunin.net


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum www.urbanik.fora.pl Strona Główna -> referaty gr. II Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach

fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Regulamin